Quantitative Easing
تسهیل کمی (QE) یک ابزار سیاست پولی غیرمتعارف است که توسط بانکهای مرکزی برای تحریک اقتصاد مورد استفاده قرار میگیرد زمانی که کاهش نرخهای بهره معمولی دیگر مؤثر نیستند. این فرآیند شامل خرید کمیهای زیادی از داراییها توسط بانک مرکزی میشود، مانند اوراق قرضه دولتی، اوراق قرضه شرکتی یا سایر اوراق بهادار، از بانکها و سایر نهادهای مالی. این روش پول جدیدی را به اقتصاد تزریق میکند، موجب افزایش عرضه پول و کاهش نرخهای بهره بلندمدت میشود.
نحوه کارکرد
تسهیل کمی از طریق چندین کانال بر اقتصاد تأثیر میگذارد:
- بازتعادل پرتفوی: هنگامی که بانکهای مرکزی داراییها را خریداری میکنند، قیمت آنها را افزایش میدهند و آنها را برای سرمایهگذاران جذابتر میکنند. این امر سرمایهگذاران را تشویق به بازتعادل پرتفوی خود میکند که با فروش سایر داراییها، سرمایهای را برای وامدهی یا سرمایهگذاری در اقتصاد واقعی آزاد میکند.
- کاهش نرخهای بهره بلندمدت: خرید اوراق قرضه بلندمدت توسط تسهیل کمی، تقاضای آنها را افزایش میدهد، قیمت آنها را بالا میبرد و سود آنها را کاهش میدهد. این امر نرخهای بهره بلندمدت را کاهش میدهد، قرضگیری را برای کسبوکارها و مصرفکنندگان ارزانتر میکند و خرید و سرمایهگذاری را تشویق میکند.
- تأثیرات نرخ ارز: در اقتصادهای باز، تسهیل کمی میتواند منجر به کاهش ارز شود. ارز ضعیف صادرات را ارزانتر و واردات را گرانتر میکند، صادرات خالص و رشد اقتصادی را تقویت میکند.
چرا مهم است
تسهیل کمی مهم است زیرا بانکهای مرکزی را با یک ابزار اضافی برای مدیریت اقتصاد، به ویژه در زمانهای تنش اقتصادی، مجهز میکند. این روش میتواند به:
- تحریک تقاضای کل، خروجی و اشتغال را افزایش دهد.
- کاهش نرخهای بهره بلندمدت، وامدهی، وامگیری و سرمایهگذاری را تشویق کند.
- افزایش عرضه پول، جلوگیری از کاهش قیمتها و حفظ قیمتهای پایدار را تضمین کند.
- حمایت از مالیات دولت از طریق کاهش هزینه خدمت به بدهی عمومی.
با این حال، تسهیل کمی نیز ریسکهایی دارد، از جمله حبابهای بالقوه دارایی، افزایش نابرابری و احتمال تورم بالاتر در آینده. بنابراین، بانکهای مرکزی باید سیاستهای تسهیل کمی خود را با دقت تنظیم کنند تا این مصالحهها را متعادل کنند.